„Mary Poppins Powraca” [czyli jak nie zapomnieć o radości z życia] – Recenzja

„Mary Poppins Powraca” [czyli jak nie zapomnieć o radości z życia] – Recenzja

Widok nadlatującej z nieba na swojej czarnej parasolce Mary Poppins na zawsze zapisał się w annałach kinematografii. W końcu z rzadka zdarza się film, który miał w sobie tyle ciepła, niesamowitej magii i świetnych ról aktorskich – na czele z Julie Andrews i Dickiem Van Dyckiem. Tak więc ze względu na moją olbrzymią miłość do oryginału z lekkim niepokojem czekałem na Mary Poppins Powraca, obawiając się prostej, opartej jedynie o nostalgię, historii….

„Vox Lux” – Recenzja

„Vox Lux” – Recenzja

Brady Corbet, reżyser filmu Vox Lux, szerszej publiczności znany jest przede wszystkim jako aktor. Młody Amerykanin zagrał u boku Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg i Alexandra Skarsgårda w Melancholii Larsa Von Triera, jest również odtwórcą jednej z czterech głównych ról w amerykańskim remake’u Funny Games Michaela Hanekego. Pierwszy pełnometrażowy film Corbeta, The Childhood of a Leader, miał swoją premierę w 2015 roku na Festiwalu…

„Mowgli: Legenda Dżungli” [czyli Serkisowi znów nie wyszło] – Recenzja

„Mowgli: Legenda Dżungli” [czyli Serkisowi znów nie wyszło] – Recenzja

Grudzień to okres, który zazwyczaj zwiastuje jedynie pozytywne doświadczenia kinowe. W końcu rzpoczyna się sezon pierwszych oscarowych faworytów, ciepłych (acz niekoniecznie odkrywczych) komedii romantycznych, a także ukrytych, artystycznych pereł. Dlatego też wystygnięcie andrzejkowego wosku oznaczało zamknięcie mojej listy najgorszych filmów. Zazwyczaj też żadnemu twórcy (nawet Patrykowi Vedze!) nie udało się wejść na nią dwa razy w ciągu jednego roku kalendarzowego….

„Tu pa tam” – komedia kryminalna Mitji Okorna – Recenzja

„Tu pa tam” – komedia kryminalna Mitji Okorna – Recenzja

Mało kto zdaje sobie sprawę z faktu, że Mitja Okorn, zanim zaczął tworzyć polskie komedie romantyczne, stworzył pewien film w nieco innym stylu. Przed serialem 39 i pół, w którym Słoweniec umiłował sobie Tomasza Karolaka (trend ten jest widoczny w każdej kolejnej wyreżyserowanej przez niego komedii romantycznej, a konkretniej w Listach do M i Planecie Singli), Okorn stworzył w swoim rodzimym kraju produkcję, w której ewidentnie wzorował się…

„Płomienie” [Wielki głód pokolenia] – Recenzja

„Płomienie” [Wielki głód pokolenia] – Recenzja

Lee Chang-Dong to poeta kina. W swoich dziełach – czy to pośrednio, jak poprzez metafizyczny wymiar konfliktu rozsadzającego centrum Sekretnego światła, czy to bezpośrednio w Poezji – nawiązuje do struktury i elementów charakteryzujących wyraz ekspresji znany z wierszy. Wśród środków wyrazu, którymi się posługuje, znajdują się inwersje, rozbudowane, wielopoziomowe metafory, niebanalny symbolizm, ale również milczenie, niejednokrotnie kontrastujące z wewnętrznym krzykiem jego bohaterów. Na przestrzeni dekad zbudował sobie…

„Zwierzęta” – Recenzja

„Zwierzęta” – Recenzja

Widzowie długo musieli czekać na kolejny film Grega Zglińskiego, wszak zrealizowany przez niego Wymyk miał premierę w 2011 roku. Polski reżyser zniknął z orbity zainteresowań, próbując swoich sił głównie na niwie serialowej. Powrót na wielki ekran może jednak zaliczyć do udanych. Zaprezentowane przez niego Zwierzęta to dzieło nietuzinkowe, garściami czerpiące z dokonań największych twórców, na którym odciśnięte zostało również autorskie piętno. Nie można powiedzieć, aby małżeństwo Anny (Birgit Minichmayr) oraz Nicka (Philipp Hochmair)…

Zabójcze Maszyny – Zabójcza Recenzja

Zabójcze Maszyny – Zabójcza Recenzja

Zrządzeniem losu spodobał mi się zwiastun filmu, który zaraz będę się starał rozłożyć na łopatki. Zabójcze Maszyny to bowiem flagowy przykład projektu, marnującego swój potencjał spektakularnie, głośno i boleśnie. Trafiamy do świata po całkowitej zagładzie cywilizacji. Mieszkańcy miast, które przetrwały globalną konfrontację, postawili na przystosowanie się do nowych czasów. Metropolie zamieniły się w potężne maszyny sunące niczym czołgi przez pustkowia Europy, żerując na mniejszych…

Władcy chaosu [czyli black metal na wesoło] – Recenzja

Władcy chaosu [czyli black metal na wesoło] – Recenzja

Bijący z materiałów promocyjnych napis „oparty o prawdę… i kłamstwa… oraz wydarzenia, które wydarzyły się naprawdę” w sposób wystarczający wyjaśnia stosunek Åkerlunda do konwencji swojego filmu. Śmiertelna (słowo klucz) powaga, z jaką ojcowie prawdziwego norweskiego black metalu chcieli (i chcą nadal), by traktować własną twórczość, służy reżyserowi jako punkt wyjścia dla uknucia bezlitosnej satyry. Umalowani w czarno-biały corpse paint, wrzeszczący satanistyczne formuły, malujący odwrócone…