„Ciemno, prawie noc”, czyli Film, prawie dobry [RECENZJA]

„Ciemno, prawie noc”, czyli Film, prawie dobry [RECENZJA]

W tym czarnym, czarnym lesie jest czarny, czarny dom – w rytm tej koszmarnej rymowanki rzuca się przez sen w swoim rodzinnym domu Alicja Tabor. Mara nocna nawiedza ją po raz kolejny, przypominając traumatyczne dzieciństwo, znaczone chorobą psychiczną matki i obsesją ojca, szukającego zakopanych pereł księżnej Daisy. Niestety nie tylko ona będzie prześladowana przez zjawy, bo i ja od czasu seansu nie potrafię wyrzucić…

O reżyserze, filmie i pokoleniu, których nie ma

O reżyserze, filmie i pokoleniu, których nie ma

Przeminęło małe miasteczko, w którym żyłem, przeminęła moja młodość. Andrzej Barański Lata 60-te. Prowincja jakich w Polsce wiele. Słońce w zenicie może świadczyć tylko  o jednym – za chwilę na opustoszały peron wjedzie pociąg, wypełniony spragnionymi nowych przeżyć studentkami i studentami. Z tego też względu z drzwi okolicznego baru, jak wilki, wyłania się Admirał wraz ze swoją wygłodniałą sforą. Wakacje to ich okres…

„Kurier”, czyli kolejne rozliczenie Pasikowskiego z historią [RECENZJA]

„Kurier”, czyli kolejne rozliczenie Pasikowskiego z historią [RECENZJA]

Temat Powstania Warszawskiego jest jednym z najbardziej eksploatowanych przez rodzimych filmowców epizodów II wojny światowej – czy to przez adaptacje kultowej lektury Aleksandra Kamińskiego Kamienie na szaniec, odrestaurowane i sfabularyzowane materiały archiwalne w Powstaniu Warszawskim (2014), czy też wielkie widowiska kina akcji w postaci Miasta 44. Mnogość filmów nie idzie jednak ramię w ramię z ich jakością, często niedomagając narracyjnie i scenariuszowo (to w szczególności przypadłość dzieł Komasy), bądź też popadając…

„Wspomnienie lata”, czyli wakacyjna impresja [RECENZJA]

„Wspomnienie lata”, czyli wakacyjna impresja [RECENZJA]

Obraz, który kojarzy każdy z nas – jedna z wielu opuszczonych, dzikich plaż, słońce w zenicie, z położonego na kocu odbiornika wydobywają się takty „Polki Dziadek” zapowiadające „Lato z radiem”. Na piasku obok siebie leżą dwa, skąpo ubrane ciała – jedno należy do Piotrka, próbującego wypełnić sobie pustkę samotnego spędzania wakacji, drugie do jego matki, Wisi, starającej się w jakiś sposób wzniecić iskierkę radości w sercu jej…

„Litość”, czyli „Patrzcie jak pięknie cierpię” [RECENZJA]

„Litość”, czyli „Patrzcie jak pięknie cierpię” [RECENZJA]

Ruch w greckim kinie zapoczątkowany niejako przez „Kła” nosi różne nazwy – „Grecka Fala”, „Grecka nowa fala”, a także jakże adekwatna do tegoż nurtu „Grecka dziwna fala”. Tym razem jeden z ojców założycieli – wieloletni współscenarzysta Yorgosa Lanthimosa, Efthymis Filippou – po krótkim mariażu z kinem anglojęzycznym, wraca w rodzime strony by ponownie rozliczyć się z tematyką, którą już w duecie z twórcą „Faworyty” podejmował, a mianowicie żałoby…

Ostatni dialog filmowy – „Córka Trenera”

Ostatni dialog filmowy – „Córka Trenera”

Marcin Chyba nie będzie nadużyciem z mojej strony, jeżeli wskażę Córkę trenera jako jedną z najważniejszych tegorocznych polskich premier kinowych. Drugi film Łukasza Grzegorzka na tyle wyróżnia się względem innych produkcji znad Wisły, że jego pojawienie się jako pierwszy omawiany przez nas tytuł w nowym cyklu wydaje mi się czymś naturalnym. Autorskie piętno reżysera i dosyć nośny temat sprawiają, że poruszane motywy powinny być bliskie…

„Ułaskawienie” czyli najpiękniejsza kartka z rodzinnego albumu w Popielawach [RECENZJA]

„Ułaskawienie” czyli najpiękniejsza kartka z rodzinnego albumu w Popielawach [RECENZJA]

Na początek parę pozornie niepołączonych ze sobą ujęć. Lekko rozmazane pejzaże Popielaw, portrety przodków, archiwalne, powojenne zdjęcia okraszone snutą z offu narracją o ukochanych, rodzinnych stronach. Tak rozpoczyna się najnowsza opowieść Jana Jakuba Kolskiego. Jednak mimo że twórca Pornografii już nie raz pochylał się nad swoim rodzinnym albumem, wyciągając z niego wiele, często bardzo mrocznych, wspomnień, to Ułaskawienie zdaje się być tym…

„Gdyby ulica Beale umiała mówić” podziękowałaby Jenkinsowi za ten film [RECENZJA]

„Gdyby ulica Beale umiała mówić” podziękowałaby Jenkinsowi za ten film [RECENZJA]

Jeden z wielu opustoszałych parków Harlemu. W świetle dogasających latarni znaleźć można jedynie dwa cienie zbliżających się ku sobie ludzi – on lekko wystraszony, układa w głowie słowa, które musi z siebie wyrzucić, słowa, które tkwiły w nim tak długo i tak długo spędzały sen z powiek. Ona jest trochę zmęczona, w końcu znów zmuszona była uśmiechać się sztucznie za ladą sklepową (usługując wszystkim obleśnym…

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 13