Po miesiącach czekania i dystrybucyjnych zawiłości Hokum trafiło wreszcie do polskich widzów. Co prawda, zamiast kinowej sali historię obejrzeć można najwyżej na domowej kanapie, ale przecież horror bronić może się bez względu na rozmiar ekranu. Techniczne smaczki czy scenariuszowy wdzięk to miłe dodatki, ale skalą, przez którą oceniamy straszaki, jest nic innego jak czysta, fizyczna reakcja […]
Hasło „włoski neorealizm” budzi u kinofili niezdrowe niemal pobudzenie. Trudno się dziwić, skoro – razem z francuską Nową Falą i brytyjskimi Młodymi Gniewnymi – zasila on powszechne wyobrażenie o stanie powojennego kina Europy. Jednocześnie rewizjonizm krytyczny chce zabić nasze rozumienie neorealizmu jako jednorodnego, łatwodefiniowalnego ruchu artystycznego na rzecz hipotezy, że był to po prostu szereg […]
Kojarzycie może tę kampanię antynarkotykową, gdzie kreskówkowy ptaszek spija trochę magicznego płynu, ekran wypełnia feeria barw, dźwięków i radosnej nadaktywności po to tylko, żeby haj zaraz opadł, a nasz ptaszek wrócił do – teraz jeszcze bardziej szarej i okrutnej – rzeczywistości? Na bardzo podobnym schemacie, chociaż z dużo większym wyczuciem i bez dydaktycznej żenady, Jan […]
„Mother stands for comfort” – zaśpiewała kiedyś Kate Bush. Jeśli iść za tą linią interpretacyjną, Zhu Xin w swoim najnowszym filmie szuka właśnie ukojenia. Znaczną część przestrzeni Ciszy o świcie zapełniają właśnie matki, te realne, jak i archetypiczne. Jest więc matka rozpaczająca, poszukująca zaginionego dziecka, jest matka opiekuńcza, ale obca i jest ona, pramatka absolutna […]
Rodzinne dramaty od dawna funkcjonują jako jedna z głównych pożywek kina. Nic dziwnego, jakąś rodzinę (prawie) każdy ma, a siatka nie-do-końca zakopanych uraz, trudnej czułości i niewypowiedzianych traum bardzo wdzięcznie potrafi wpisywać się w prawidła filmowej narracji. Jest to też paradoksalnie, mimo swojej popularności, temat niezwykle łatwy do zepsucia. Na każde mistrzowskie rozegranie rodzinnych napięć […]
Teledyskowe kadry, opowieść snuta snami oraz wspomnieniami i senne otępienie, spod którego wyrwać próbują się frustracje klasowych nierówności, brzmią jak przepis na film na wskroś „festiwalowy”. To jedna z wielu obietnic, które Na robocie lubi rozwijać przed widzem po to tylko, żeby okazało się, że to, co wydaje się znajome, wcale takie nie jest. Można […]
Producentka i reżyserka Athina Rachel Tsangari jest jednym z najgłośniejszych głosów współczesnego kina Grecji. Jej najnowszy film Harvest to adaptacja powieści Jima Crace’a. Nakręcony na taśmie filmowej i z użyciem naturalnego światła, dokumentuje wydarzenia prowadzące do zniknięcia rolniczej wioski i rozpadu społecznych więzi między szkockimi rolnikami. W Polsce pokazywany był na tegorocznej edycji Nowych Horyzontów, […]
W świat Niebiańskich kochanków wprowadza nas woda. Wszystko zaczyna się niezwykle poetyckim, długim ujęciem na łódce. Z tego świata woda też nas wyprowadzi – bo dokument, niczym zgrabna klamra, kończy jeszcze inne ujęcie, równie rzewne, gdzie jedną z bohaterek obserwujemy w rzece. Woda jest wszędzie; woda Cię zbawi; woda zawsze wróci. Jest tu woda, gdzie […]
Cudem jest sezon festiwalowy, podczas którego chociaż raz nie zostaniemy zaatakowani sensacyjnymi donosami, jakoby to oburzona/przerażona/obrzydzona publiczność nie wyszła/wymiotowała/mdlała w trakcie seansu. Podczas aktualnego sezonu żadnego cudu nie było. Była za to wielka skandalistka – Sundance’owa premiera norwesko-szwedzko-polskiej Brzydkiej siostry wywołała lawinę nagłówków o wymiotach, płaczu i ucieczkach z sali. Brzydota i obrzydliwość zdominowały promocyjny […]
U Andersona zawsze pełno jest niepodrabialnego „ducha”. Pastelowego ducha, wywołanego wprost z symetrycznych kadrów, dziwacznych narracji, neurotycznych postaci i jakiejś nigdy nienazwanej tęsknoty za rodziną, bliskością czy przeszłością. Ducha bardzo sympatycznego, kochanego przez filmowych bufonów, jak i widzów bardziej weekendowych. Ducha, któremu przez ostatnie kilka filmów brakowało świeżego ciała do opętania; który obijał się po […]
