“Maksymiuk. Koncert na dwoje”, czyli “Śmierć Tybalta” w aranżacji orkiestry szkolnej [RECENZJA]

“Maksymiuk. Koncert na dwoje”, czyli “Śmierć Tybalta” w aranżacji orkiestry szkolnej [RECENZJA]

W trakcie jednej ze swoich tyrad na temat współczesnego stanu muzyki poważnej, Jerzy Maksymiuk dochodzi do wniosku, że jako wirtuoz stracił potrzebne mu tworzywo – solidnych muzyków z dobrym słuchem. Podobnie komentując warunki akustyczne sal, będzie zwracać się do swojej orkiestry lekko podłamanym głosem – “Wiem, że tu nic nie słychać, ale płacą, więc trzeba grać”. W pewnym momencie dojdzie nawet do wniosku, że nie nadaje się…

“At Eternity’s Gate” – Szaleństwo pasji [RECENZJA] (IFFR 2019)

“At Eternity’s Gate” – Szaleństwo pasji [RECENZJA] (IFFR 2019)

Historia malarza o imieniu Vincent van Gogh jest powszechnie znana i lubiana, będąc idealnym przykładem udręczonego, niezrozumianego artysty, walczącego przeciwko wszelkim przeciwnością życia. Van Gogh poświęcił życie, wszelkie dobra i szczęście swej malarskiej pasji, trudząc się przy tym niesłychanie z powodu presji wywieranej na niego przez środowisko rodzinne i artystyczne. Historia ta jest piękna, romantyczna, skłaniająca do rozmyślań oraz bardzo często najzwyczajniej kłamliwa. Najnowszy film…

Sztuka na płocie – Polska Szkoła Plakatu – Fakty i mity

Sztuka na płocie – Polska Szkoła Plakatu – Fakty i mity

Pewnego poranka, pamiętnego roku 1964, zarząd Teatru wielkiego w Warszawie doświadczył czegoś niespodziewanego – plakaty do najnowszego przedstawienia „Wozzeck” w wykonaniu Jana Lenicy, rozlepione na warszawskich ulicach, zaczęły znikać z murów w zastraszającym tempie. Jak się okazało, za tym procederem nie stała cenzura, konkurencja ani wandalizm – to zwykli mieszkańcy stolicy, stęsknieni za kolorem w szarej rzeczywistości PRL-u zrywali przepiękne, tętniące odcieniami czerwieni plakaty ze…

Obrazy mistrzów w kadrach znanych reżyserów –Lynchowski Surrealizm

Obrazy mistrzów w kadrach znanych reżyserów –Lynchowski Surrealizm

Zaczynając rozmowę o surrealizmie nie sposób nie wspomnieć o jego głównych zasadach, czyli wielkim sprzeciwie i buncie wobec wszystkiego, co pozornie doskonałe czy harmonijne. Jest to zupełnie inne pojmowanie ideału, które jest nam wpajane od najmłodszych lat. Coś “pięknego”, według standardowych kanonów piękna, musi być estetyczne, schludne i dobrze się prezentować. Surrealistyczne “piękno” ma nas szokować, ukazywać odwagę twórcy, a przede wszystkim balansować…