No i stało się. Bieżący rok przyniósł zjawisko w dziejach rodzimej kultury audiowizualnej ze wszech miar osobliwe: zamiast pojedynczej, wyczekiwanej od dekad ekranizacji legendarnej już powieści Bolesława Prusa, otrzymaliśmy symultanicznie aż dwie – skrajnie odmienne w swych założeniach estetycznych, ideowych i instytucjonalnych – adaptacje Lalki. Z jednej strony pojawiła się firmowana przez platformę Netflix produkcja […]
Pisząc o Popiele i diamencie wspominałem niejednokrotnie o szerszym kontekście umieszczenia tego filmu w ramach nieformalnej trylogii wojennej Andrzeja Wajdy. W tym kontekście Krajobraz po bitwie wydaje się ciekawym epilogiem wspomnianego tryptyku. Pokolenie, Kanał i Popiół i diament stanowiły świadectwo niezwykle osobistego spojrzenia reżysera na tragedię II Wojny Światowej oraz tego, co nastało po niej […]
Przez całe dekady kino grozy zmagało się z etykietą gatunku „podrzędnego” – estetycznego pariasa, którego głównym zadaniem miało być dostarczanie widowni prostych, fizjologicznych wstrząsów. A jednak historia kinematografii niemalże co chwilę dostarcza nam dzieł, które bezczelnie udowadniają, że to właśnie horror dysponuje najprecyzyjniejszym aparatem do opisywania najmroczniejszych zakamarków ludzkiej psychiki. Gdy tradycyjny język realistyczny zawodzi, […]
Przy okazji recenzowania nowego filmu o Spider-Manie zdecydowałem się rozpocząć tekst od wyznania. Tę tradycję – przynajmniej na razie – zamierzam podtrzymać. Octopus Film Festival w tym roku naprawdę dowozi. W programie znalazły się w końcu dwa szalenie interesujące dzieła świeżo przybyłe z Cannes – mówię tu oczywiście o Miłości, śmierci i dojrzewaniu w Camp […]
Na temat dzieł Felliniego wylano już wagony atramentu, z czego połowę na Osiem i pół. Stąd stoję przed niezwykle trudnym zadaniem – jak napisać coś, co ma być chociaż w minimalnym stopniu oryginalne, coś czego nikt jeszcze nie powiedział. Wydaje mi się, że w przypadku tego filmu jest to zadanie niemożliwe, niemniej nie byłbym sobą, […]
Tekst zawiera spoilery! Zacznę od wyznania, które pomoże ustalić moje podejście do najnowszego filmu z człowiekiem-pająkiem w roli głównej. Spider-Man zawsze był i zawsze będzie najważniejszym dla mnie bohaterem komiksowym – i tak, nawet Batman przy nim wymięka. Czas na kolejne wyznanie, które biorąc pod uwagę to, co napisałem przed chwilą, może okazać się mało […]
Pierwsze Martwe zło weszło na ekrany amerykańskich kin w 1981 roku, współtworząc nurt – jakże w tamtej dekadzie popularny – „nowego” kina grozy, nastawionego na groteskę, makabrę i bodyhorror. Obok filmu Raimiego jednym tchem wymienić należałoby chociażby: Coś Johna Carpentera, Powrót żywych trupów Dana O’Bannona, Hellraisera: Wysłannika piekieł Clive’a Barkera czy Muchę Davida Cronenberga. Co […]
Julia Ducournau, zdobywczyni Złotej Palmy na festiwalu w Cannes za Titane i swego czasu twórczyni określana francuską wizjonerką współczesnego kina, po kilku latach przerwy powraca na srebrny ekran. Tym razem jednak, stojąc niejako w kontrze do swoich poprzednich dzieł, dokonuje świadomego i ryzykownego kroku wstecz od czystej prowokacji, w stronę popękanego, rodzinnego melodramatu. Alpha to […]
Analiza polskiej kinematografii powojennej wymaga zrozumienia specyficznej relacji zachodzącej między twórcą a widownią, która wykracza poza ramy czystej estetyki. Fascynujące w tym kontekście wydaje się prześledzenie amerykańskiej prasy filmowej, dotyczącej kina polskiego po roku 45’. Przeglądając tamtejszą prasę z lat 50., 60., a nawet 70., niemalże od razu wysuwa się jeden wniosek. Amerykańscy krytycy filmowi […]
Dla tych, którzy przywykli do chaotycznej witalności wczesnego Fatiha Akina, seans Amrum może wydać się estetycznym szokiem poznawczym. Szwajcarsko-niemiecki reżyser, który niegdyś z brawurą samplował Fassbindera z Fellinim, tym razem porzuca dynamiczną polifonię na rzecz surowego, niemal akademickiego klasycyzmu. Amrum to nie tylko adaptacja wspomnień Harka Bohma – to gęsta, intertekstualna oda do niewinności miażdżonej […]
