Advertisement
British Film Festival 2026FilmyRecenzje

„Tabloid” – Puszka Pandory | Recenzja | British Film Festival 2026

Janek Brzozowski
Kadr z filmu „Tabloid”.
fot. „Tabloid” / mat. prasowe Kino Świat

Kto? Larry Lamb i Rupert Murdoch. Co? Przejmują gazetę „The Sun”. Gdzie? W najstarszej restauracji w Londynie. Jak? W ścisłej tajemnicy. Dlaczego? Aby zemścić się na swoich rywalach, zmienić na zawsze oblicze prasy i zarobić mnóstwo pieniędzy. W znakomitej scenie otwierającej Tabloida Danny Boyle nie tylko ustawia szachownicę i rozkłada na niej najważniejsze pionki. Mimochodem wykłada nam również przepis na idealnego newsa. Pięć prostych pytań, na które odpowiadać powinien każdy rzetelny artykuł. Kto? Co? Gdzie? Jak? Dlaczego? Szybko się jednak orientujemy, że Lamba, krnąbrnego odrzutka z „Daily Mirror”, i Murdocha, bogatego inwestora z Antypodów, rzetelne dziennikarstwo raczej nie interesuje. Chodzi o to, aby było głośno i kontrowersyjnie. Innymi słowy: chodzi o to, aby się sprzedało. 

Tabloid to rzadki przypadek filmu, po którym trudno stwierdzić, że został nakręcony na podstawie sztuki teatralnej. Owszem, odnajdziemy tu imponująco rozpisane sceny słownej szermierki i świetnych aktorów, z Jackiem O’Connellem na czele, przerzucających się dialogami ze swadą gwiazd najpopularniejszych screwball comedies. Boyle zadbał jednak o to, aby sztukę Jamesa Grahama odpowiednio „ufilmowić”. Pomógł mu w tym charakterystyczny styl, którym Brytyjczyk operuje od dekad, oparty na dynamicznym montażu i zaskakujących kątach kamery. Ekran co rusz zalewają w Tabloidzie kolejne sekwencje montażowe, skomponowane w rytm kolejnej świetnej ścieżki dźwiękowej Daniela Pembertona. Obrazy zmieniają się z prędkością światła, a narracja pędzi przed siebie niczym pusty wagon metra — podobnie jak w kultowym Trainspotting, pojazd szynowy znów jest u Boyle’a istotnym lejtmotywem wizualnym, symbolizującym szalone, wciąż rosnące tempo współczesności.

Kadr z filmu „Tabloid”.
fot. „Tabloid” / mat. prasowe Kino Świat

Agresywna forma odpowiada agresywnej treści. Brytyjczyk opowiada tu w końcu o wyłonieniu się „nowej jakości dziennikarstwa” — złajdaczeniu się medium, które uchodziło do tej pory za opokę rzetelności, w kontrze do szatańskiej, demoralizującej młodzież telewizji. Opierając się na scenariuszu Grahama, reżyser wybiera kilka punktów węzłowych, za pomocą których opisuje wzrost popularności „The Sun”. Nie jest przypadkiem, że każdy z nich związany jest mniej lub bardziej z etyką zawodową — kwestią absolutnie kluczową w przypadku oceny dokonań Lamba i Murdocha.

Przeczytaj również:  „The Office PL: sezon 6” – Żadnych zmian? [RECENZJA PRZEDPREMIEROWA]

Brytyjczyk nieustannie zmienia przy tym tonację swojego filmu. Gdy bohater O’Connella wraca w rodzinne strony, by zmierzyć się z pruderyjnymi pracownikami lokalnej biblioteki, Tabloid wygląda jak frywolna komedyjka o charyzmatycznym parweniuszu podbijającym wielki świat. Gdy żona współwłaściciela pisma zostaje porwana dla okupu, film staje się nagle zimnym thrillerem, w którym decyzja o tym, czy publikować otrzymany do zamachowców list może zadecydować o czyimś życiu. Rozpiętość gatunkowa bywa w Tabloidzie imponująca, nieco mniej imponujące bywają natomiast przejścia między poszczególnymi segmentami. Momentami przenosimy się w czasie i miejscu nieco zbyt raptownie i chaotycznie — jak gdyby ktoś przewrócił nam nagle kilka kartek w gazecie i kazał zanurzyć nos w artykule o zupełnie innej charakterystyce. 

Kadr z filmu „Tabloid”.
fot. „Tabloid” / mat. prasowe Kino Świat

Przyznam szczerze, że dla mnie historia opowiedziana w Tabloidzie stanowiła kompletne novum. O „The Sun” usłyszałem po raz pierwszy dopiero kilka dni temu, kiedy  przekopywałem Twittera w poszukiwaniu informacji o tym, kto zagra nowego Jamesa Bonda. To właśnie dziennik Murdocha jako pierwszy podał sensacyjną wiadomość o tym, że rola na 99 procent trafi do Josha O’Connora. Źródłem newsa miał być niezidentyfikowany znajomy aktora, towarzyszący mu podczas nocnej eskapady po londyńskich barach. Jak wszyscy dobrze wiemy: rola agenta 007 trafiła ostatecznie do kogoś innego. Tekst opublikowany na stronie internetowej „The Sun” odbił się jednak szerokim echem – w kilka godzin wygenerował od kilkuset tysięcy do kilku milionów kliknięć, a następnie umarł śmiercią naturalną, pogrzebany pod natłokiem kolejnych szokujących doniesień. Cóż z tego, że treść artykułu była całkowicie wyssana z palca? Ważne, że spełnił on swoją rolę: stworzył chwilowy, medialny szum, pozwalając zarobić reklamodawcom i inwestorom. 

Przeczytaj również:  Klasyka z Filmawką: „Zejście” (2005) | British Film Festival 2026

Finałowa sekwencja montażowa Tabloida – do złudzenia przypominająca efektowne zakończenie Babilonu – dowodzi, że Boyle widzi w gigantycznym sukcesie „The Sun” wydarzenie epokowe. Lamb i Murdoch otworzyli puszkę Pandory, zalewając naszą rzeczywistość pornografią, plotkami i fake newsami. Nie wiem, czy się z tym zgadzam. Bliżej mi do konkluzji, którą w filmie wygłasza wydawca „Daily Mirror”, Hugh Cudlipp, dzwoniąc do Lamba z okazji rekordowej sprzedaży. „Myślicie, że odkryliście coś nowego. To nieprawda. Po prostu przekroczyliście granicę, którą wszyscy do tej pory respektowaliśmy” – mówi. Jeżeli nie Lamb i Murdoch, to rzeczoną granicę przekroczyłby ktoś inny. Puszkę Pandory może i otworzyły konkretne osoby, ale jej zamknięcie uniemożliwiły pierwotne ludzkie instynkty: chciwość i żądza sensacji. 

Korekta: Michalina Nowak


Tekst powstał w ramach patronatu medialnego nad British Film Festival.

+ pozostałe teksty

Krytyk filmowy, filmoznawca, magazynier. Jego teksty znaleźć można również w miesięczniku „Kino” i dwumiesięczniku „Netfilm”, a czasem w kwartalniku „Ekrany” i „Czasie Kultury”. Wyróżniony w XXIX Konkursie im. Krzysztofa Mętraka. Laureat 13. edycji konkursu Krytyk Pisze. Mieszka w Poznaniu, z narzeczoną i kotem.

Ocena

6 / 10

Nasza strona korzysta z ciasteczek, aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.