Advertisement
AktualnościZestawienia

10 tytułów, które polecamy obejrzeć na Cinobo [ZESTAWIENIE]

Redakcja Filmawki
Mulholland Drive
„Mulholland Drive” / materiały prasowe Cinobo

Cinobo to platforma streamingowa założona w 2020 roku w Atenach, która 3 listopada 2026 roku zadebiutowała w Polsce dzięki Marcinowi Pieńkowskiemu. Jej katalog obejmuje blisko 1000 starannie wyselekcjonowanych filmów i seriali z całego świata – od klasyki po współczesne kino autorskie. Szczególnie interesującą część oferty stanowią tytuły, które przez lata pozostawały trudno dostępne w Polsce lub nie miały legalnej dystrybucji streamingowej. W katalogu znajdziemy filmy takich osób jak Wong Kar-wai, Agnès Varda, Jean-Luc Godard, Luis Buñuel, Jane Campion, Michael Haneke, David Lynch, Andrzej Żuławski, Lars von Trier, Paolo Sorrentino, Yorgos Lanthimos, Abbas Kiarostami czy Wim Wenders. 

Wybraliśmy 10 tytułów z katalogu Cinobo, które warto obejrzeć, korzystając z platformy!


Trylogia Pusher – Dealer, reż. Nicolas Winding Refn (1996, 2004, 2005)

„Pusher - Dealer” / materiały prasowe Cinobo
„Pusher” / materiały prasowe Cinobo

Przy ogłoszeniach repertuarowych na Cinebo naprawdę szybciej serce zabiło mi, gdy zobaczyłam, że w swojej bibliotece mają wszystkie trzy Pushery: dzieło przełomowe dla kariery Nicolasa Windinga Refna i Madsa Mikkelsena oraz dla kinematografii z przełomu wieków. Historia drobnych gangsterów na skraju załamania nerwowego z kopenhaskiego półświatka szokowała przemocą i naturalizmem, przy jednoczesnym empatycznym podejściu do stanów emocjonalnych bohaterów. Pushery były nie tylko katapultą do kariery Refna i Mikkelsena (film z 1996 r. to dla obydwu debiut za i przed kamerą). Pierwszy film został właściwie od razu otoczony kultem, a kostiumy z produkcji wpłynęły na to, jak w następnych latach ubierała się duńska ulica. Na sequele Refn kazał trochę poczekać, ale gdy już się za nie zabrał, kolejne części trylogii pojawiły się rok po roku: Pusher II – Krew na rękach w 2004 i Pusher III – Jestem aniołem śmierci w 2005, umacniając pozycję reżysera jako twórcy wyjątkowego i autorskiego kina gangsterskiego, jednocześnie pokazując dobrze przemyślany koncept spajający całość. Pushery to szczególnie wstydliwe punkty na mojej liście wstydu. Cenię bardzo Refna i jego barokową przemoc, a jego debiut pozostawał dość wyraźną i kłopotliwą dziurą w mojej znajomości jego twórczości. Z radością więc ją wkrótce załatam w ramach domowego maratonu całej nieświętej trójcy. 

Irena Kołtun


Spragnieni miłości, reż. Wong Kar-Wai (2002)

„Spragnieni miłości” / materiały prasowe Cinobo
„Spragnieni miłości” / materiały prasowe Cinobo

Wydawać by się mogło, że o Spragnionych miłości nie sposób pisać w formacie niespełna dwustu słów notki redakcyjnej. No bo przecież kreacje Tony’ego Leunga i Maggie Cheung zasługują na wielostronicowe peany. Piękno stylizacji scenograficznych, kostiumowych i zdjęciowych powinno się z wytrwałą dokładnością opisywać w opasłych, bogato wydanych albumach. O samym motywie muzycznym Shigeru Umebayashiego warto by pisać tak długo i wspaniale, byle tylko zwiększyć szanse na przetrwanie pamięci o nim w mrokach dziejów. 

Ale to wszystko i tak nieważne, bo w Spragnionych miłości najpiękniejsze jest to, co nieuchwytne. Gdzieś między ukradkowymi spojrzeniami, pośród pauz przed kolejnym słowem, w dymie papierosów i w parze buchającej z nocnych kramów tkwi pierwiastek, którego opis jest tyleż niemożliwy co prawdopodobnie zupełnie niepotrzebny. Zetknąć się ze Spragnionymi miłości to dać dotknąć się we własne serce i zdać sobie sprawę z własnej potrzeby. Ale potrzeby czego? O tym się nie pisze. O tym szepcze się do dziury w murze.

Rafał Skwarek


Suzhou, reż. Lou Ye (2002)

„Suzhou” / materiały prasowe Cinobo
„Suzhou” / materiały prasowe Cinobo

Najlepsza i najbardziej stylowa reklama żubrówki na świecie? Gęsty (chociaż metrażowo króciutki) traktat o sile opowieści? Film-fatamorgana nawiedzany przez duchowe bliźniaczki? Czemu nie wszystko naraz! Suzhou jest – być może – moim ulubionym filmem kiedykolwiek, więc aż podskoczyłem z radości, kiedy zobaczyłem je w katalogu Cinobo. Lou Ye czerpie tu z partyzanckiego stylu kręcenia filmów, zapożyczonego od swoich kolegów z szóstego pokolenia, ale wzbogaca tę szarą i brudną miejską opowieść o niemal magiczną jakość. Przypadkowo tworzy też jeden z bardziej romantycznych filmów w tym anty-romantycznym filmowym ruchu. 

Fabularnie śledzimy kamerzystę i jego związek z Meimei – dziewczyną, która pracuje jako syrenia performerka w barze gogo. Meimei zafascynowana jest szanghajską miejską legendą o złodziejaszku Mardarze i jego ukochanej Moudan, córce szychy organizującego nielegalny import wódki. Kanwa miejskiego romansu szybko okazuje się przenikać do rzeczywistego życia kamerzysty, a całość zmienia się w zapierający dech kalejdoskop narracji. Każda opowieść, każde spojrzenie jest tutaj przefiltrowane przez przynajmniej trzy inne pary oczu i urbanistycznych mitów. Niewiele potrzeba, by pozwolić Meimei zabrać się pod wodę i już nigdy więcej nie wypłynąć. Mam nadzieję, że dacie się porwać. 

Łukasz Al-Darawsheh


Ostatni cesarz, reż. Bernardo Bertolucci (1987)

„Ostatni cesarz” / materiały prasowe Cinobo
„Ostatni cesarz” / materiały prasowe Cinobo

Ostatni cesarz. Zaledwie dwa słowa, a przywołują na myśl całą panoramę skojarzeń od tytułu podrzędnego romantasy po płonący Rzym. Aisin Gioro Puyi nie dorósł do tej legendy.  Bertolucci prowadzi nas przez kolejne cele rozmaitych więzień Puyiego. Rozpuszczone dziecko w złotych szatach nieświadome nadchodzącej rewolucji Xinhai, szukający wolności uczeń Reginalda Johnstona (niezastąpiony O’Toole) czy też dekadent ery watażków: cesarz nie słyszy złośliwego chichotu historii. To John Lone jako głowa marionetkowego Cesarstwa Mandżukuo błyszczy, choć zaćmiewa go blask chryzantemy. Fałszywy blichtr kroczy przed upadkiem, syna niebios oświetla czerwona gwiazda i obserwujemy, jak z upokorzenia boga rodzi się człowiek: może nareszcie wyzwolony w swej niewoli.

Nie jest to historyczna biografia. Bertolucci ignoruje małostkowość i okrucieństwo Puyiego oraz pomija fakty na rzecz płynności scenariusza. Powstały obraz broni się swą ramą: pierwszy zachodni film kręcony w Zakazanym Mieście z fenomenalną muzyką Ryuichiego Sakamoty zdobył dziewięć Oscarów, a sam powtórzę go z chęcią dla najwykwintniejszego żarciku muzycznego w dziejach kina w scenie balu u Hirohito.

Piotr Ponewczyński


Czerwone trzewiki, reż. Emeric Pressburger, Michael Powell (1948)

„Czerwone trzewiki” / materiały prasowe Cinobo
„Czerwone trzewiki” / materiały prasowe Cinobo

Łucznicy, czyli duet Pressburger i Powell, byli odpowiedzialni za najbardziej rozpoznawalne filmy brytyjskie schyłku II wś i wczesnego powojnia. Na mikrych budżetach i w ciasnych studiach byli w stanie wyprodukować arcydzieła takie jak Życie i śmierć pułkownika Blimpa (1943) czy Czarny Narcyz (1947). Zanim Powell został owiany złą sławą pornografa przez swojego ówcześnie kontrowersyjnego Podglądacza (1960), panowie słynęli ze swoich misternie tkanych historii, zamiłowania do mieszania kampu z powagą i soczystego użytku technicoloru. Widać to w ich chyba najbardziej popularnym filmie – Czerwonych trzewikach. Inspirowany baśnią Andersena o tym samym tytule (i czerpiący z niej tematycznie!) film śledzi losy początkującej tancerki i ambitnego muzyka, którzy próbują zapracować na swój wielki przełom w świecie baletu. Wraz z podróżną trupą baletową podróżujemy po ówczesnych światowych stolicach oraz odmętach ludzkiej natury. Bo łuczników, bardziej niż europejskie salony interesują pytania o cenę sławy i ambicji, oraz ich wpływ na międzyludzkie relacje. Wreszcie, mimo tego, że od premiery minęło prawie 80 lat, w Czerwonych trzewikach znaleźć możemy jedną z najbardziej rozpoznawalnych scen baletu w kinie w ogóle. Scenę, która jest prawie tak piękna jak niepokojąca, prawdziwy technicolor nightmare. 

Czerwone trzewiki warto też znać jako kulturowy samograj. Zainspirowały one chociaż Moulin Rouge (B. Luhrmann, 2001), Czarnego łabędzia (D. Aronofsky, 2010) czy La La Land (D. Chazelle, 2016). Podobnie w muzyce – na fali pofilmowego natchnienia Kate Bush nagrała własny krótkometrażowy film oraz płytę. Jest to też ulubiony film Martina Scorsese, może stanie się również waszym?

Łukasz Al-Darawsheh


Płomienie, reż. Lee Chang-dong (2018)

„Płomienie”
„Płomienie” / materiały prasowe Cinobo

Płomienie bardzo precyzyjnie i niespiesznie zarysowują swoją fabułę. Kiedy Jong-su poznaje Haemi, można odnieść wrażenie, że film skupi się na ich romansie i dziewczynie, która niesie w sobie jakiś ciężar smutku. Sytuację komplikuje pojawienie się Bena – charyzmatycznego, bogatego i tajemniczego mężczyzny, który również nawiązuje z Haemi niejasną relację.  Jednocześnie wyraźna różnica klasowa między Benem a pozostałą dwójką staje się jednym ze źródeł narastającego napięcia. Powstaje między nimi dziwny trójkąt, którego podłożem są nierówności społeczne, resentyment i zazdrość (o kapitał, ale także o dziewczynę), a także nieodgadniona natura postaci. Lee Chang-dong prowadzi narrację enigmatycznie, stopniowo odsłaniając kolejne fragmenty historii, ale nie dostarczając odpowiedzi na większość pytań. Ba, na niemal wszystkie! W połowie filmu jej dynamika wyraźnie się zmienia: historia przeobraża się w pełnoprawny thriller, choć nie traci nic ze swojej niespieszności i subtelności. 

W filmie Lee Chang-donga poetycka forma nieustannie flirtuje z konwencją gatunkową, a fabularna tajemnica staje się zarazem projekcją zazdrości, poczucia upokorzenia i klasowej frustracji. Ogromną siłą jest tu też Steven Yeun – tak intrygujący i charyzmatyczny, że rozsadza ekran w każdej scenie, w której się pojawia! 

Jakub Nowociński


Rozstanie, reż. Asghar Farhadi (2011)

„Rozstanie” / materiały prasowe Cinobo
„Rozstanie” / materiały prasowe Cinobo

Asghar Farhadi to mistrz w portretowaniu skomplikowanych relacji międzyludzkich i moralnie wątpliwych decyzji. Na długo zanim do kin trafiły niezbyt udane Historie równoległe irański reżyser kierował swoją uwagę ku bardziej lokalnym kontekstom. To właśnie w Teheranie rozgrywa się akcja nagrodzonego Oscarem i Złotym Niedźwiedziem Rozstania. Jedno trzeba jednak przyznać otwarcie: film Farhadiego z 2011 r. posiada jeden z najbardziej mylących tytułów w historii kina. Przed seansem spodziewałam się przede wszystkim opowieści o rozpadzie małżeństwa, tymczasem tytułowe rozstanie jest zaledwie punktem wyjścia do pełnego zwrotów akcji dramatu rodzinnego, którym trzyma w napięciu bardziej niż niejeden thriller.

Simin chce wyjechać z rodziną za granicę. Na drodze do realizacji tych planów staje jednak jej mąż, Nader, który nie zamierza zostawiać chorego na Alzheimera ojca. Odejście żony oznacza nie tylko rozpad dotychczasowego porządku rodzinnego, lecz także konieczność znalezienia kogoś, kto przejmie codzienną opiekę nad seniorem. Nader zatrudnia więc Razieh, która ukrywa przed mężem podjęcie pracy, a przed pracodawcami – swoją ciążę. Eskalacja napięcia wkrótce prowadzi do tragedii, która postawi obie rodziny przed sądem. Kameralny dramat rodzinny staje się tym samym soczewką, w której skupiają się najważniejsze problemy irańskiego społeczeństwa, odsłaniając mechanizmy patriarchalnego porządku, nierówności klasowe i uwikłanie jednostki w społeczne oraz religijne konwenanse.

Natalia Sańko


Martyrs: Skazani na strach, reż. Pascal Laugier (2008)

„Martyrs: Skazani na strach” / materiały prasowe Cinobo
„Martyrs: Skazani na strach” / materiały prasowe Cinobo

Martyrs opętuje. Dzieło Laugiera to jeden z tych filmów, który coś po sobie zostawia, przeciera w głowie dodatkową ścieżkę, która nawet zapuszczona już tam zostaje. Stawiane tam pytania nigdy nie dostają satysfakcjonującej odpowiedzi, a samo ich zadawanie budzi dyskusję o tym, czy w ogóle powinniśmy o takich kwestiach rozmawiać.

I wiecie co jest najlepsze? To, że jednocześnie Martyrs to po prostu ekstremalny, niesmaczny i w sumie niepotrzebny horror, który zdaje się w pełni świadomie balansować między najpodlejszym motywami wywoływania nieuzasadnionego szoku i (pseudo?)intelektualną warstwą interpretacyjną. O tym jest w pewnym sensie sam film, więc jest tutaj też element metagry z widzem i zachęcanie do zmierzenia się z tym, co nami kieruje, gdy sięgamy po takie kino. Nie streszczam fabuły? Tak, i nie ma po co tego robić. Film Francuza ma kilka zwrotów fabularnych i dużo zyskuje, gdy nie układamy sobie w głowie tego jak ta historia ma wyglądać. Jeśli nie boicie się kina niesmacznego i nie macie oporu, by wydreptać nową ścieżkę to dajcie się namówić na seans.

Michał Skrzyński


Trzeci człowiek, reż. Carol Reed (1949)

„Trzeci człowiek” / materiały prasowe Cinobo
„Trzeci człowiek” / materiały prasowe Cinobo

Kusiłoby napisać, że Wiedeń jest jednym z bohaterów Trzeciego człowieka, ale to film bez bohaterów. W przekrzywionych kadrach grunt ucieka spod nóg, cienie kryją prawdziwe intencje, a ekspresjonistyczna scenografia prowadzi nas przez przebudzenie z koszmaru, o którym dwie dekady wcześniej krzyczały kanciaste Kassandry. Film noir par excellence, w którym strzał na ślepo trafiłby w dowolny motyw gatunku.

Reed przedstawia nam świat, w którym zło wyrzekło już się munduru i Lugera, a w nocy beznamiętnie panuje nad tabelą „Winien i ma” pośród ruin. Nie zgoła przytoczyć tu frazesu o banalności zła, bo jakżeby nazwać Orsona Wellesa banalnym? Zaledwie kilka minut starcza mu, żeby na zawsze zapisać wiedeński diabelski młyn na kartach kinematografii i uraczyć nas praprzodkiem monologów złoczyńcy nadrabiających braki w logice spektakularnością. Po latach motyw na cytrze rozkosznie nie pasuje do szarego świata, wiedeńscy przewodnicy oferują wycieczki po kanałach śladami pościgów, a Trzeci człowiek wciąż udowadnia, że film o mrokach powojennej okupacji zasługuje na okupowanie czołowych miejsc list najlepszych brytyjskich produkcji.

Piotr Ponewczyński


Czarny łabędź, reż. Mads Brügger (2024)

„Czarny łąbędź” / materiały prasowe Cinobo
„Czarny łąbędź” / materiały prasowe Cinobo

Wszyscy polecają filmy na Cinobo i słusznie, bo ich kolekcja jest naprawdę przepastna, przez co liczba seriali może wydawać się nieco biedna. Nie oznacza to jednak, że tylko miłośnicy Paula Mescala mają tam czego szukać. Jednym z moich odkryć festiwalu Milennium Docs Against Gravity w 2025 roku był duński serial Czarny łabędź – dzieło Madsa Brüggera, postaci wciąż za mało znanej, a kręcącej jedne z najciekawszych europejskich dokumentów. Najłatwiej można by go porównać do Nathana Fieldera – obu reżyserów interesuje tworzenie fikcyjnych scenariuszy, żeby odsłonić prawdę. Tak samo też Duńczyk lubuje się w rozbudowanych projektach – w przypadku tego serialu, zaprosił on prawniczkę skazaną za pranie brudnych pieniędzy do tego, żeby na nowo otworzyła swój biznes. Tylko, że tym razem, jej klientów nagrywały ukryte kamery i mikrofony.

Efekt wstrząsnął Duńczykami. Mentalność tego narodu cechuje zaufanie do instytucji publicznych, wiara w to, że urzędnicy są dobrze opłacani i dzięki temu nie kusi ich korupcja. Tymczasem Czarny łabędź rozpościera przed widzami świat powiązań kryminalnych, sięgających nie tylko płatnych morderców, ale też ich prawników i ubranych w nieskazitelne garnitury biznesmenów. Fakt, że to wszystko udało się nagrać robi wrażenie, a efekt pracy Brüggera to zdecydowanie jedne z najciekawszych reportaży ostatnich lat. Cieszę się, że w końcu pojawia się w Polsce w szerszej dystrybucji.

Przeczytaj również:  „Idę z mnichem” – Kino wielu atrakcji | Recenzja | Festiwal Filmów Azjatyckich Pięć Smaków 2026


Wiktor Małolepszy


Korekta: Daniel Łojko
Koordynacja: Jakub Nowociński

+ pozostałe teksty

Nasza strona korzysta z ciasteczek, aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.