„Baranek Shaun i kudłata bestia” – Klątwa kudłatołaka | Recenzja | British Film Festival 2026
Czy może być lepsza okazja niż mgliste, chłodne, listopadowe poranki aby obejrzeć kolejną animację od studia Aardman? To podchwytliwe pytanie, bo nie istnieją okoliczności, w których brytyjskie, poklatkowe cuda z modeliny nie są lekiem na całe zło. Jednak dodając do tego najważniejsze święto w roku (hell win, znacie angielski) i wygodną salę w Kinie Muza, osiągamy stan bliski euforii. Zapomnijcie zatem na chwilę o problemach i stańcie twarzą w twarz z Bestią z Mossy Bottom. O ile oczywiście się nie boicie.
Na farmie zamieszkiwanej przez Shauna zawsze coś idzie nie tak. Tym razem cała intryga krąży wokół wyhodowania wielkiej dyni, która ma stać się ozdobą nadchodzącej halloweenowej imprezy. W grę niestety wejdzie jeszcze wiele innych czynników, bo na potańcówce pojawi się także urocza pani weterynarz, której bardzo chce przypodobać się Farmer, a plany wszystkim pokrzyżować może pojawienie się tajemniczej, kudłatej bestii. Jak te wątki się ze sobą łączą musicie odkryć dopiero na ekranie, ale jest to intryga niezwykle niefortunna i autentycznie zabawna. Shaunowe przygody już od niemal 20 lat skutecznie rozśmieszają kilka pokoleń widzów i są ku temu dobre powody. Fizyczna komedia w filmach studia Aardman działa na więcej niż jednym poziomie, wychodząc poza ramy taniego slapsticku. Tutaj mamy do czynienia z udaną aranżacją całego świata przedstawionego, gdzie trzeba bez użycia słów zakomunikować młodej widowni zarówno niezręczne nieporozumienia między postaciami, jak i powód, dla którego czyjaś reakcja jest zabawna. Oczywiście ktoś czasem oberwie jakimś przedmiotem w głowę, jednak ból fizyczny nie jest tutaj żartem samym w sobie. Miło jest wiedzieć, że komedia dla najmłodszych jest zwyczajnie niegłupia.
Jak często bywa w przypadku najlepszych animacji, jest tu coś także dla starszego odbiorcy. Tym dany jest nie tylko ogromny zestaw popkulturowych odniesień i gagów ukrytych na drugim czy trzecim planie, ale też uczynienie człowieka centralnym bohaterem dramatu. Jakkolwiek podniośle to brzmi. Oczywiście, na plakacie znajduje się przede wszystkim stadko owiec, ale najwięcej do zyskania i stracenia ma w tym wszystkim Farmer, próbujący wyjść ze strefy introwertycznego komfortu. To, jak przystało na opowieść spowitą w ciepłe odcienie pomarańczu, niezwykle sympatyczna i kojąca historia, która choć na papierze prosta, wywołuje niemały uśmiech. No bo czy jest coś bardziej uniwersalnego niż potrzeba miłości, zrozumienia i samoakceptacji? A jak jeszcze dodamy do tego niewielką szczyptę bycia nieco niezdarną pierdołą, okaże się, że znalazłem swoją filmową reprezentację w niemal stu procentach.
Kolejnym elementem, który każdorazowo każe mi wracać do plastusiowych tworów Aardman to zachwycająca oprawa wizualna. Budżet znacząco przekraczający realizację jednego odcinka serialu dał twórcom okazję popisać się zapleczem scenograficznym. Miasteczko, aparatura do produkcji eliksiru, pojazdy czy niezwykła w skali (jak na warunki takiej animacji) scena finałowa aż proszą się o wejście na zaplecze studia i bawienie wszystkimi elementami. Oczywiście ostrożnie. Jest to tym bardziej imponujące, patrząc na to jak wiele obiektów musi zostać jednocześnie wprawionych w ruch, aby odpowiednio zaprezentować pościg, ucieczkę tłumu, czy trwający właśnie eksperyment naukowy. Steve Cox i Matthew Walker opanowali niezwykle trudną sztukę kontrolowania owczego chaosu, czasami nawet go wyciszając. A jak wiemy z poprzednich przygód Shauna, panowanie nad tą ferajną nie należy do najłatwiejszych.
Łyżką dziegciu w beczce miodu z cynamonem jest niestety powtarzalność historii względem innego filmu studia, czyli Walace i Gromit: Klątwa królika. Wątek romantyczny, kudłata bestia, nieudany eksperyment i pościg samochodowy za kreaturą to oczywiście komponenty udanej opowieści, ale skądś ją już znam. Niemniej jednak, czy przy czerpaniu dużymi i zachłannymi garściami z innych kultowych monster movies, mogę winić scenarzystów? Linia między inspiracją, listem miłosnym a plagiatem bywa wyjątkowo cienka, a w natłoku innych niekwestionowanych zalet filmu, staje się właściwie niewidoczna.
Ciężko nie lubić tego filmu. Z resztą dlaczego miałbym to robić? Baranek Shaun i kudłata bestia to ciepła, niegłupia, pięknie zrealizowana animacja, która sprawdzi się idealnie jako odtrutka na coraz chłodniejsze listopadowe dni. Weźcie dzieciaki, pójdźcie sami, wypijcie jakąś pumpkin spice kawę, a potem zróbcie maraton Baranka Shauna, Wallace’a i Gromita i wszystkiego, co uda Wam się znaleźć pod szyldem Aardman. Pozwólmy animacjom poklatkowym zarobić na siebie i nie dajmy im umrzeć, bo nie zawsze jakiś szalony naukowiec da radę przywrócić je do życia.
korekta: Daniel Łojko
Tekst powstał w ramach patronatu medialnego nad British Film Festival.
Absolwent łódzkiego filmoznawstwa, entuzjasta kina wszystkich wysokości, regularny czytelnik historii obrazkowych, cierpiący na stały niedobór książek, aspirujacy AFoL.