Na jakie tytuły czekamy podczas 20. Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków? | Edycja stacjonarna | Zestawienie
Dwadzieścia lat odkrywania kina Azji to dwadzieścia lat spotkań z historiami, które potrafią zaskakiwać formą, wymykać się gatunkowym przyzwyczajeniom i otwierać perspektywy rzadko obecne w europejskim obiegu filmowym. Jubileuszowa, 20. edycja Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków zapowiada się jako szczególna okazja do kolejnych takich odkryć. Wśród dziesiątek tytułów przygotowanych na tegoroczną odsłonę festiwalu wybraliśmy sześć, na które szczególnie czekamy.
Wśród naszych faworytów znalazły się zarówno nowe produkcje, które pozwalają przyjrzeć się aktualnym kierunkom rozwoju regionalnych kinematografii, jak i starsze tytuły przywracane festiwalowej publiczności w odrestaurowanych wersjach. W końcu Pięć Smaków od początku przypomina, że odkrywanie kina nie musi oznaczać wyłącznie poszukiwania nowości – równie fascynujące bywa nadrabianie filmowych zaległości i ponowne spotkania z dziełami, które zasługują na uwagę kolejnych pokoleń widzów lub odświeżenia na wielkich ekranach.
Przed Wami sześć powodów, dla których warto zarezerwować sobie czas na tegoroczne seanse. Do zobaczenia na Festiwalu!
Dom na krańcu Księżyca, reż. Nelson Yeo
Poprzedni film singapurskiego reżysera miałam okazję obejrzeć na 17. edycji Pięciu Smaków i o Boże, cóż to była za przyjemna i zabawna konfuzja. Yeo w Ja odchodzę, a ty śnisz pokazał interesujące podejście do gatunkowości, satyryczne zacięcie w stosunku do kina arthousowego, a przede wszystkim duży dystans do siebie jako twórcy i do tworzonego dzieła. Tym bardziej intrygujące jest dla mnie, jak Yeo podejdzie do miszmaszu gatunkowego, jakim obiecuje być jego ostatnia produkcja, czyli Dom na krańcu Księżyca.
Film opowiada historię łucznika, który wyrusza w samobójczą misję w celu uratowania słońca. Jego śladem podąża zakochana w nim wróżka, gotowa się poświęcić, byle uratować ukochanego. Jej nieoczekiwanym pomocnikiem zostaje natomiast współczesny kosmonauta.
Sci-fi odwołujące się do chińskich legend i baśni w rękach singapurskiego twórcy może zawędrować w naprawdę nieoczekiwane rejony. Spodziewam się, że nie zobaczymy na ekranie prostej epickiej transpozycji chińskiej baśni, a raczej komentarz na jej temat, niestroniący od absurdalnych i satyrycznych wątków. Zwiastuny zapowiadają dzieło raczej minimalistyczne, ale jednocześnie bardzo estetyczne. Ziarnisty obraz przywodzi na myśl erę VHS, a powolne tempo i długie ujęcia budzą skojarzenia z takimi klasykami science-fiction jak Stalker Tarkowskiego czy Na srebrnym globie Żuławskiego. Nie wątpię jednak, że reżyser znajdzie sposób by przełamać jednoznaczny filozoficzny nastrój i dorzuci swoje charakterystyczne trzy grosze.
Irena Kołtun
Zmierzch w Loumu, reż. Zhang Lü
Zawsze ceniłam Festiwal Pięć Smaków za programową różnorodność, wyrażającą się w zapoznawaniu widzów z nie tylko z wyselekcjonowanymi tytułami kina artystycznego, lecz również komercyjnymi hitami, podbijającymi serca azjatyckiej publiczności. Jednak Zmierzch w Luomu zdaje się z powodzeniem godzić ze sobą te dwie, pozornie przeciwstawne tendencje – sukces kasowy z kontemplacyjnością, właściwą dla produkcji niezależnych.
Film, prezentowany w ramach sekcji Asian Cinerama, to zwycięzca tegorocznego Konkursu Głównego Międzynarodowego Festiwalu w Busan. Chińsko-koreański reżyser przedstawia w nim historię Bai, która wyrusza w podróż śladem tajemniczej pocztówki, licząc, że pozwoli jej ona odkryć nowe tropy w sprawie zaginięcia swojego chłopaka sprzed trzech lat. Górskie krajobrazy, atmosfera małomiasteczkowej tajemnicy i niespieszna narracja budują oniryczny, nieco enigmatyczny świat, który staje się tłem dla opowieści o stracie, pamięci i poszukiwaniu własnej tożsamości. Film nie jest dostępny w katalogu online, tym bardziej więc wyczekuję okazji, by zanurzyć się w tej historii, oglądanej na wielkim ekranie.
Natalia Sańko
Lament, reż. Na Hong-jin
Trzeci film Na Hong-jina to w kontekście jego twórczości prawdziwe trzęsienie ziemi. Zmienia się tu niemalże wszystko – rozdygotana kamera z W pogoni i Morza żółtego ustępuje miejsca statycznym ujęciom i delikatnym panoramom. Akcja przenosi się z piekielnego miasta-labiryntu na senną, zanurzoną w deszczu wieś. Psychopatycznych morderców zastępują zaś demony i szamani, z którymi obcować musi zdezorientowany policjant, w równym stopniu zainteresowany rozwiązaniem kryminalnej zagadki, co ochroną własnej rodziny. Jeżeli chcecie rozpocząć przygodę z kinem Na Hong-jina, to Lament jest miejscem idealnym. Ta imponująca gatunkowa hybryda to nie tylko jego najlepszy film, ale również współczesny klasyk, który ustawił twórcę Witajcie w Hope w jednym rzędzie z takimi tuzami jak Bong Joon-ho czy Park Chan-wook.
Jan Brzozowski
Idę z mnichem, reż. Khom Akadet
Przeglądając przepastną ofertę filmów dostępnych w internecie, można odnieść wrażenie, że niemal cała historia kina stoi przed nami otworem. Gdyby jednak zmapować wszystkie te produkcje, to naszym oczom ukazałoby się kilka znaczących „białych plam”. Jedną z nich pozostaje klasyczne tajskie kino, którego produkcje stosunkowo rzadko trafiały poza granice rodzimego rynku, a jeśli już, to w wersjach znacząco przemontowanych przez hongkońskich dystrybutorów. Pokaz Idę z mnichem stanowi zatem rzadką okazję, by spotkać się z tą niemal nieznaną na Zachodzie kulturą filmową. Przykład jest dość ciekawy, ponieważ na ekranie zobaczymy cały zestaw czołowych tajskich aktorów tamtego okresu, na czele z legendarnym Sombatem Metanee. Fabuła natomiast odwołuje się do ulubionych postaci tajskiej widowni, czyli tytułowego mnicha oraz tak zwanych tygrysów – zbirów grasujących na pustkowiach. Za reżyserię filmu odpowiada twórca kina akcji Khom Akadet, w związku z czym należy się spodziewać wartkiej akcji i oraz łączenia tematyki religijnej z gatunkowym sztafażem.
Arek Koziorowski
A Annie dalej swoje, reż. Pradip Krishen
Nieważne jak bardzo próbowalibyśmy to zanegować, percepcję kina indyjskiego na Zachodzie niezaprzeczalnie zdominowało Bollywood. I choć w ostatnich latach kinematografia Półwyspu dynamicznie się rozwija, a kolejne produkcje niezależne i dokumentalne zdobywają uznanie na międzynarodowych festiwalach, wielu widzom na hasło „kino indyjskie” wciąż stają przed oczami pełne tańca i kolorów widowiska w typie Czasem słońce, czasem deszcz. Idealną okazją, by skonfrontować to stereotypowe spojrzenie z z bogactwem i różnorodnością indyjskiej filmografii, będzie seans A Annie dalej swoje, prezentowanego w ramach sekcji Odrestaurowana Klasyka. Film Pradipa Krishena zapowiada przewrotną opowieść o zderzeniu młodzieńczego idealizmu z akademickim skostnieniem i autorytarnymi metodami nauczania. Natomiast samą historię poznajemy z perspektywy Ananda „Anniego” Grovera – wiecznego studenta, który już po raz piąty z rzędu powtarza ostatni rok architektury.
Jeśli zanurzone w ejtisowej estetyce kadry nie narobiły wam jeszcze wystarczającego smaka na seans, niech dodatkową zachętą będzie nazwisko scenarzystki. Za tekst odpowiada bowiem nie kto inny jak Arundhati Roy – jedna z najbardziej rozpoznawalnych współczesnych indyjskich pisarek, laureatka Nagrody Bookera i autorka Boga rzeczy małych, która w filmie Krishena wystąpiła także w jednej z głównych ról.
Natalia Sańko
Międzyświat, reż. Tommy Ng Kai-chung
Animacje goszczą w programie Pięciu Smaków nadzwyczaj rzadko, zawsze warto więc zwrócić na nie szczególną uwagę. Powodów do tego, aby zainteresować się Międzyświatem Tommy’ego Ng Kai Chunga jest jednak oczywiście dużo więcej. Akcja filmu osadzona jest w zaświatach, a jego głównym bohaterem jest przewodnik dusz, pomagający zmarłym w drodze ku odrodzeniu. Brzmi jak Spirited Away: W krainie Bogów? I nie ma się co dziwić – Międzyświat to adaptacja japońskiej powieści fantasy, mieszająca buddyjską koncepcję reinkarnacji z folkowymi mitami na temat duchów, bóstw i życia po śmierci. Choć światowa premiera filmu Tommy’ego Ng Kai Chunga odbyła się na słynnym festiwalu w Annecy, to prawdziwym hitem okazał się on w rodzimym Hong Kongu, szybko stając się najbardziej dochodową animacją w historii Pachnącego Portu. Dzięki Pięciu Smakom o jej jakości mają szansę przekonać się również widzowie z Polski.
Jan Brzozowski
Korekta i opracowanie: Anna Czerwińska
Tekst powstał w ramach patronatu medialnego nad Festiwalem Filmów Azjatyckich Pięć Smaków.
