Advertisement
British Film Festival 2026FestiwaleFilmyRecenzje

„The Fall of Sir Douglas Weatherford” – Turystyczny truizm | Recenzja | British Film Festival 2026

Norbert Kaczała
„The Fall of Sir Douglas Weatherford”
fot. „The Fall of Sir Douglas Weatherford” / materiały promocyjne Mubi

Czasami zdarza się tak, że film wydaje się stworzony wyłącznie dla nas. Jakieś kosmiczne siły z farmaceutyczną precyzją dobierają składniki w takich proporcjach, żeby reprezentować praktycznie wszystkie elementy naszego istnienia i fascynacji. A kim jestem, aby stanąć naprzeciw wszechrzeczy, kiedy podsuwa mi ona pod nos film o przewodniku turystycznym, któremu w miejscu pracy pojawia się ekipa filmowa? A jak się okaże, że główny bohater jest introwertycznym mądralą, to koniecznym jest wyjść na spotkanie z przeznaczeniem.

Kenneth ma nieskomplikowane i dość satysfakcjonujące go życie. Zarabia na swojej pasji, czyli przybliżaniu odwiedzającym jego rodzinne strony historii sir Douglasa Weatherforda: dalekiego przodka Kennetha i istotnej dla regionu postaci historycznej. Nie martwcie się, jeśli nie wiecie kto to, on chętnie wam wszystko opowie. Niestety jednak komfort jego egzystencji zakłóca pojawienie się w Aberloch wielkiej ekipy filmowej, która nie tylko blokuje okoliczne drogi, ale i aktywnie utrudnia mu pracę. Lokalne centrum informacji turystycznej zmienia się w punkt dla fanów kręconego właśnie serialu fantasy, a Kenneth musi opowiadać o zupełnie nieznanych sobie lokacjach, bohaterach i fabule adaptacji serii książek. Oczywiście to nasz przewodnik jest centralnym punktem wszechświata, bo to jego niechęć do postępującego chaosu będzie napędzać rozwój fabuły. Jak przystało na czarną, szkocką komedię o starszym facecie, nie obędzie się bez wielu niezręczności, wulgarnych odzywek i zgryźliwego komentarza na temat tych młodych i z miasta. I to w swej prostocie jest piękne. Peter Mullan bardzo dobrze sprzedaje nam postać dobrodusznego, ale i nieznośnie upartego lokalnego dziwaka. Nietrudno mu współczuć, ale czasem mógłby zamilknąć, co sprawia, że nie jest jednoznacznie pozytywną postacią. Przyjęta za pewnik optyka dość szybko zawodzi, bo w miasteczku mieszkają i pracują także inni ludzie, którzy mają w głębokim poważaniu sir Douglasa Weatherforda oraz jego dziedzictwo. W ciągu kilku chwil z pociesznego staruszka zmienia się w zgorzkniałego dziadygę, aż proszącego się o zostawienie gdzieś w szczerym polu, na którym przed laty sir Douglas zrobił pewnie coś ważnego.

fot. „The Fall of Sir Douglas Weatherford”
fot. „The Fall of Sir Douglas Weatherford” / materiały promocyjne Mubi

The Fall… to przy okazji naprawdę udany i wielowątkowy dramat. Żałoba, wypalenie zawodowe, rozpad relacji rodzinnych, a to wszystko zapakowane w bezpretensjonalną opowieść o frustracji i własnym widzimisię. Każdy w Aberloch ma trochę racji i swoją historię, a żadna z perspektyw nie będzie słuszna. Ludzie tutaj naprawdę chcą dobrze, nawet jeśli nie mają pojęcia jak do tego doprowadzić. Zetną się tutaj nie tylko perspektywy miasto-wioska, młodzi-starzy czy fani-mieszkańcy, ale i kilka interpretacji historii gdzie zakwestionowany zostanie status lokalnego bohatera. Jako historyk i przewodnik Kenneth powinien wiedzieć, że nie wszystko wokół jest wyłącznie czarne i białe, ale jak udowadnia na przestrzeni trwania sjużetu, regularnie zdarza mu się zapomnieć o racjach innych niż własna. Niestety mnogość dodatkowych perspektyw wynikających z wątków na drugim planie miejscami bardzo ciąży na dramaturgii. Seán Dunn usilnie próbuje złapać za ogon kilka srok, co i rusz wypuszczając z rąk te chwycone chwilę wcześniej. Gdy któraś z postaci zaczyna wysuwać się coraz bliżej pierwszego planu, dokonuje się przeskok i nasza uwaga musi podążać za czymś lub kimś innym. To strasznie paradoksalna sytuacja, bo materiału do pracy jest w scenariuszu naprawdę wiele, ale czasu na ich zgłębienie ewidentnie zabrakło. Gdyby pozwolić sobie na ponowne przepisanie skryptu, wyrzucenie kilku postaci, a w ich miejsce umieszczenie scen z tymi istotniejszymi, otarlibyśmy się o film wybitny. 

W ogólnym rozrachunku zostaje nam co najwyżej miejscami boleśnie naiwny. Wiem, że kameralny komediodramat nie jest miejscem na analizę realiów rynku wysokobudżetowych produkcji telewizyjnych, ale wiele rzeczy nie jest w stanie wydarzyć się tak nagle, na taką skalę i z tak wielkim zapleczem, jak sugeruje to reżyser. Kosmetyczna poprawka, rozłożenie kilku scen szerzej na osi czasu i voila: w przeciwieństwie do Kennetha jako przewodnik nie miałbym się czego czepiać. Cierpi też na tym zakończenie, które choć uzasadnione dramaturgicznie, jawi się jako niemniej kiczowate niż robocze ubranie naszego protagonisty. Morałem zostanie zatem przestrzeganie starszych facetów, aby nie krzyczeli więcej na chmury, bo świata i tak nie da się zmienić szczerym zapałem. O ironio, to przecież o niejednoznaczności całej sytuacji jest wcześniejsza część filmu, prowadząca ostatecznie do wzruszenia ramionami.

fot. „The Fall of Sir Douglas Weatherford”
fot. „The Fall of Sir Douglas Weatherford” / materiały promocyjne Mubi

The Fall of Sir Douglas Weatherford jest jak Aberloch w czasie kręcenia The White Stag of Emberfell – zwyczajnie za dużo się tu dzieje, żeby zmęczony życiem przewodnik dobrze się tu czuł. Trafiają się świetne sceny czy pojedyncze dialogi, lokacje cieszą mieszczańskie oko, a sielankowy klimat zapewnia psychiczny komfort, ale to wszystko marnieje w natłoku nieodfiltrowanej treści. Szanuję reżysera za ambicje przyświecające mu w realizacji projektu, ale tak jak główny bohater, Seán Dunn musi odpowiedzieć sobie na bardzo ważne pytanie dotyczące jego pracy i sposobu opowiadania historii: czy naprawdę musimy tego wszystkiego słuchać? 

korekta: Daniel Łojko


Tekst powstał w ramach patronatu medialnego nad British Film Festival.

+ pozostałe teksty

Absolwent łódzkiego filmoznawstwa, entuzjasta kina wszystkich wysokości, regularny czytelnik historii obrazkowych, cierpiący na stały niedobór książek, aspirujacy AFoL.

Ocena

6 / 10

Nasza strona korzysta z ciasteczek, aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.