Pani Dong (1968), reż. T’ang Shushuen

Kobieta w średnim wieku żyjąca w małej wspólnocie, uwikłana w sieć społecznych oczekiwań, złapana w pułapkę własnych pragnień i potrzeb, z dyszącą w kark konkurencją w postaci rezolutnej córki – jest to przepis na prawdziwy thriller psychologiczny. Jednak seans Pani Dong obiecuje inne emocje – oparte bardziej o formalne gry i empatyzowanie z emocjami postaci. T’ang Shushuen jednocześnie jest pionierką nowej fali w kinematografii hongkońskiej i ważną postacią na filmowych firmamencie. Pani Dong to jej debiut i już w pierwszym swoim filmie reżyserka pokazała, jak bardzo nieustraszona jest w swoich artystycznych wyborach i jak bardzo zniuansowany portret psychologiczny potrafi stworzyć, bazując na gestach, mimice, niedopowiedzeniach i symbolice zaczerpniętej z malarstwa. Moimi ulubionymi seansami w ramach Pięciu Smaków jest zwykle klasyka i retrospektywy. No cóż, w tym roku retrospektywy nie ma, ale zacieram ręce na obejrzenie tak istotnego dla kinematografii hongkońskiej dzieła, a cieszy mnie tym bardziej, że będzie ono dostępne do obejrzenia online przez ponad dwa tygodnie i w ten sposób będzie mogło się z nim zapoznać jak najwięcej osób.

Irena Kołtun

Nigdy nie widziałem niczego z podgatunku kina akcji poświęconego skaczącym wampirom – Jiangshi – i nie wiem, czy cokolwiek byłoby lepszym intro niż Pan Wampir. To prawdopodobnie najbardziej wpływowy tekst kultury dla tego nurtu, który zapoczątkował charakterystyczne dla niego motywy fabularne, postaci i ich cechy. Warto jednak zaznaczyć, że to nie tylko niesamowicie zaaranżowany film kopany, kreatywny soft-horror, ale też absurdalnie głupia – i serio zabawna – slapstickowa komedia. Jasne, masa dowcipów się zestarzała – szczególnie kiedy dotykają sfery seksualnej czy kabaretowych przebieranek – ale slapstick w tym filmie jest pierwszej klasy. Doskonała fizyczność aktorów objawia się zresztą nie tylko w scenach komediowych, ale przede wszystkim w efektownych choreografiach walk. Ci, którym do gustu przypadła sekcja Kinga Hu sprzed dwóch lat, odnajdą tutaj podobnie efektowne potyczki między nadprzyrodzonymi stworzeniami i mistycznymi mnichami. Tu jednak bez skali i epickości tamtych tytułów, ale to wcale nie jest wada. Pan Wampir przypomina bowiem prawdziwy rollercoaster wrażeń, nieustannie starający się zabawić lub zaskoczyć widza – czy to intensywną potyczką, pojawieniem się nowego potwora, wątkiem romantycznym czy… absurdalną dekapitacją, przypominającą Hausu Ôbayashiego. Jeśli szukanie czegoś luźnego, co pochłonie waszą uwagę i dostarczy masę rozrywki – ciężko w tym roku znaleźć w programie lepszy tytuł niż Pan Wampir.

Wiktor Małolepszy